เอนทรีนี้ขอไว้อาลัยแก่

"บราวนี่ย์ น้องหมาพันธุ์ชิสุ ที่รักกันเหมือนเป็นน้องสาว และครอบครัวเดียวกัน"

 

 

วันที่ 20 เดือนกรกฏาคม ปี 2553 เวลา ตี 4 จะตี 5

วันนั้นเป็นวันที่แนนตื่นขึ้นมา ก็พบกับภาพที่พี่สาวกับแม่ กำลังร้องไห้อยู่

โดยที่ในมืออุ้มนั้น อุ้มบราวนี่ย์ (หมาพันธุ์ชิสุ อายุ 6 ปี ป่วยเป็นโรคไต) โดนที่สภาพเหมือนไร้ชีวิต

แนนตกใจมาก แต่ในขณะนั้นบราวนี่ย์ยังไม่ได้จากเราไป เพียงแต่มันไม่มีแรงไปทั้งตัว

แม่บอกว่าหัวใจมากเต้นช้า รวมถึงลมหายใจด้วย ไม่นานนักแม่กับพี่สาวรีบพาบราวนี่ย์ไปโรงพยาบาล

แนนเองก็ต้องไปโรงเรียน ก็รีบแต่งตัว ประมาณ 6 โมงกว่าพี่สาวก็กลับบ้านมา

เพราะว่าเดี๋ยวต้องไปทำงานต่อ (แม่เฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาล(กำลังให้ออกซิเจน))

ซักพักแม่ก็โทรมาให้เอาของไปให้หน่อย (เพราะว่าเมื่อเช้ารีบมาก  เลยลืมหยิบไป)

แนนก็ถามแม่ว่าบราวนี่ย์เป็นไงบ้าง แม่ก็บอกว่า ก็นอนมองหน้าแม่อยู่ แต่ตัวมันเย็นมาก

เมื่อเช้ามันนอนเหมือนไม่มีแรง เอาคางเกยเบาะ(ที่นอนของบราวนี่ย์) แล้วตัวอยู่ที่พื้นเย็นๆ

แต่ตอนนี้หมอเอาเจลอุ่นมากห่มให้แล้ว ก็ดีขึ้นแล้ว... พอรู้อาการดีขึ้นก็อุ่นใจขึ้น

วันนี้พี่สาวเป็นคนขับรถไปส่ง พี่สาวเล่าให้ฟังว่า เมื่อเช้าแม่อุ้มบราวนี่ย์มาแล้วบอกว่ามันไม่มีแรง

ดูอาการไม่ดี แล้วพอส่งให้พี่สาวอุ้ม บราวนี่ย์ก็ฉี่ราด (เหมือนกับว่าคุมไม่อยู่)

พี่บอกว่า ถึงตอนนั้นก็คิดไว้แล้ว ว่ามันต้องจากเราไปแน่ๆ แต่ไม่

บราวนี่ย์เองก็สู้มาก ระหว่างทางที่ไปโรงพยาบาล พี่สาวกับแม่พยายามช่วยกันเรียก

บราวนี่ย์ก็พยายามที่จะมองตอบกลับมา แม้ไม่มีแรงก็ตาม...

พี่สาวแนนเล่าไปก็น้ำตาไหลไป แล้วพี่ก็บอกว่า ก็เคยคุยกับแฟนว่า อย่าให้เป็นแบบ 1 อาทิตย์ดีแล้วทรุดเลย

แนนก็บอกไปว่า "เห้ย ไม่หรอก ก็ค่าไตมันลดลงแล้วหนิ อาหาร(ของโรคไต) มันก็กิน

แล้วเมื่อวานนั้นมันยังเห่าอีกตั้ง 3 ครั้งเลยนะ... "

เพียงแต่เมื่อวานมันก็เริ่มอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะว่ามันไม่ยอมกินอาหาร

โดยปกติบราวนี่ย์ขี้เบื่ออยู่แล้ว พอมันไม่กิน ก็เลยนึกว่ามันเบื่อ

เพราะต้องกินแต่อาหารของโรคไต (ต้องกินไปชั่วชีวต) แล้วเมื่อวานก็เหมือนมันไม่มีแรง

ไม่นานก็ถึงโรงเรียน แนนเรียนไปก็ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ พอพักน้อยปุ๊บ ก็เลยรีบโทรไปหาแม่

แนน : แม่... บราวนี่ย์เป็นไงมั่ง

แม่ : บราวนี่ย์หรอ...... 

แล้วตอนนั้นแม่ก็เงียบ แนนก็รู้ได้เลยว่า

แม่ : "บราวนี่ย์จากพวกเราไปแล้วนะ"

ต่างคนก็ต่างร้องไห้ แนนไม่คิดว่ามันจากพวกเราไปจริงๆ เพราะว่าบราวนี่ย์นั้นสู้มากๆ

มันดีขึ้น กินอาหารได้ กินน้ำ อึออกมาก็เป็นก้อน ค่าของไตก็ลด แต่ก็ไม่เข้าใจว่า

"ทำไม เค้าถึงต้องพาบราวนี่ย์ไปด้วย..."

ในตอนนั้นพี่สาวแนนยังไม่รู้ข่าว แม่บอกว่า ยังไม่อยากบอก

เพราะพี่ทำงานเกี่ยวกับออกสื่อด้วย เดี๋ยวจะเสียใจมากได้ (พี่สาวสนิทกับบราวนี่ย์มากที่าสุด)

แม่บอกว่า เหมือนแค่บราวนี่ย์นั้นหลับไป ตอนแม่รอจ่ายยา ยังมีคนเดินมาเล่นด้วยอยุ่เลย

เพราะว่าไม่เหมือนว่าบราวนี่ย์จากเราไปแล้ว พอแต่ละคนที่โรงพยาบาลรู้ก็ตกใจ

บราวนี่ย์นั้นจะหายแล้ว อีกไม่กี่วันก็ไม่ต้องมาให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลแล้วแท้ๆ

 

แนนร้องไห้เกือบตลอดทั้งวัน ภาพของบราวนี่ย์มันย้อนกลับมาให้คิดถึง

เย็นวันนั้นแนนต้องไปเรียนพิเศษ เพราะร้องไห้มาก ก็เลยปวดหัวมากเหมือนกัน

พอแม่มารับ แม่ก็เล่าให้ฟังว่า พาไปทำพิธีที่วัดแล้วนะ ตอนนี้อยู่ในโรง

แฟนพี่สาวพากลับไปบ้านให้แล้ว วันนั้นพี่สาวทำงานถึงเที่ยงคืน แนนเลยยังไม่ได้เจอกับบราวนี่ย์

 

พี่สาวบอกว่า "บราวนี่ย์อะ สู้มากเลยนะ ตอนที่อยู่โรงพยาบาล พอพี่เรียก

มันก็พยายาม กระพริบตาตอบรับด้วย" (แต่พอหมอเรียกก็ไม่ค่อยจะโต้ตอยเท่าไหร่)

พี่สาวยังบอกอีกว่า เมื่อคืนมันเหมือนอยากอยู่กับเราให้นานที่สุดด้วย

เพราะว่ามันไม่ยอมนอนเลยนะ แล้วก็จะเดินมาหาตลอด ...

พี่สาวแนนก็ต้องทนกลั้นน้ำตา เพราะว่าต้องทำงานต่อ (ตาก็บวมมากแล้ว)

 

พอกลับบ้านมา แม่ก็เปิดโรงขึ้นมา

บราวนี่ย์นั้น เหมือนแค่กำลังนอนหลับ ดูไม่เหมือนว่าเค้าจากไปแล้ว

แม่บอกว่าตอนอยู่โรงพยาบาลก็มีคนทักว่า บราวนี่ย์อึรึเปล่า แต่แม่บอกว่า

มันไม่ได้จะอึ แต่ว่าร่างกายของบราวนี่ย์คุมไม่ได้แล้ว (เหมือนที่ทวารทั้ง 5 เปิดออก)

แม่พยายามเช็ด แต่ก็ไม่หมดซักที เลยเอาผ้ามาวางไว้เพื่อไม่ให้เลอะตัวของบราวนี่ย์...

แต่ที่น่าแปลกคือ ตัวของบราวนี่ย์นั้นยังนิ่มอยู่ สามารถงอแขน งอขาได้

ซักพักก็เห็นน้ำมูกของบราวนี่ย์ไหลออกมา มีสีปนเลือดอยุ่ด้วย ก็เช็ดออก

เค้าได้จากเราไปแล้วจริงๆ...

 

 

 
 

 

แนนทำไม่ได้ที่จะไม่ร้องไห้ ถึงรุ้ว่ามันจะเห็นแก่ตัว แต่ก็ไม่อยากให้บราวนี่ย์จากไป

ทั้งๆที่รู้ว่า บราวนี่ย์จะไปสบายแล้วก็ตาม... 

 

แต่ทำยังไงก็ร้องไห้อยู่ดี...

ตอนนี้บราวนี่ย์รู้รึเปล่าว่าตัวเองเป็นยังไง

ตอนนี้บราวนี่ย์กำลังคิดถึงพวกเราอยู่รึเปล่า

ตอนนี้บราวนี่ย์อยุ่่ที่ไหน

ตอนนี้บราวนี่ย์จะทรมานมั้ย

ตอนนี้บราวนี่ย์จะหิวรึยัง

ตอนนี้บราวนี่ย์จะหาเราเจอมั้ย

แล้วเราจะได้พบกันอีกรึเปล่า....

 

แม้จะคิดย้อนไปซักเท่าไหร่ บราวนี่ย์ก็ได้จากไปแล้วจริงๆ

แนนจะไม่สามารถกอดมันได้อีกแล้ว...แต่ความทรงจำของบราวนี่ย์

จะอยู่ในใจพวกเราตลอดไปนะ แม้หนูจะขนเกรียน แต่ก็น่ารักมากเลยนะ 555+

 

แม้ว่าครอวครัวแนนจะไม่ได้เลี้ยงบราวนี่ย์มาตั้งแต่ยังเล็ก

แม้จะเป็นเพียงแค่ ปีกว่า ที่ได้อยู่กับบราวนี่ย์ แต่ก็ผูกพันธุ์กันเป็นครอบครัว

(ญาติของแฟนพี่เค้าไม่ว่างเลี้ยง พี่สาวแนนเลยขอรับเลี้ยงไว้แทน) 

 

บราวนี่ย์หนูเก่งมากๆเลยน้า... อดทนมากๆเลย...

ตอนนี้บราวนี่ย์คงไม่เหนื่อย มีแรงเต็มที่แล้ว อยากกินอะไรก็กินได้แล้วเนอะ

ไว้จะเอาอาหารโปรดไปให้กินบ่อยๆเลยนะ...

 

ยังไงก็ขอให้หนูหลับให้สบายนะ ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว...

 

แล้วหนูต้องเกิดมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกนะ

เกิดมาเป็นน้องสาวคนเล็กของครอบครัว

 

 

 
20.07.2010 R I P

Brownie

 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่มีอะไรสามารถอยู่กับเราไปตลอดได้

เสียใจด้วยนะครับ

ผมเคยเลี้ยงหนูตัวเล็ก ๆ ตอนมันจากไป ก็เสียใจ
อารมณ์ประมาณนี้เหมือนกันครับ

#15 By Steelbus on 2010-08-22 22:54

แสดงว่าความเสียใจด้วยนะคะ Y_Y

เราเองก็มีน้องหมาที่เลี้ยงที่บ้านอยู่เหมือนกัน
อ่านแล้วใจไม่ดีเลยค่ะ

ขอให้น้องบราวนีย์ไปสบายนะคะ ><

ปล. แนนก็ชอบชายนี่เหมือนกันหรอคะ
โลกกลมจริงๆ ชอบเหมือนกันหลายอย่างเลยเนอะ ^^

#14 By Mina ☆彡 on 2010-08-09 22:31

ไม่มีใครอยากสูญเสียหรอกครับ แต่มันเล่ยงไม่ได้

#13 By Gathering Urza on 2010-08-05 11:13

เสียใจกับแนนด้วยนะคะ
แต่เราว่า บราวนี่ย์ ได้ลาแนนแล้วล่ะค่ะ
เพราะอดทนตั้งขนาดนั้น
หมาที่บ้านเรา ก็เคยรอกลับมาบ้านก่อน
แล้วก็หลับไปตลอดกาลเหมือนกันค่ะ

#12 By So_kung on 2010-07-23 20:30

อ่านเกือบจะร้องไห้เลยค่ะ
หลับให้สบายนะคะน้องบราวนี่ย์

#11 By Crazy-Reborn [PLoYvY] on 2010-07-23 13:28

เสียใจด้วยกับน้องบราน์นี่คะ..
เรื่องหมาเป็นโรคไต เป็นโรคที่หลายๆ บ้านประสบกันมาโขเลยทีเดียว
อย่างน้อยมันก็ตายในที่ของเรา ตายในบ้านของเรา ตายเกือบจะอยู่ในอ้อมกอดของเรานะคะ....
สู้ๆจ้าน้องแนน ทำใจให้ได้ไวๆ น้องบราน์นี่จะได้ไม่รู้สึกเสียใจที่เห็นแนนร้องไห้นะ ^^

#10 By Where is My Dream?! on 2010-07-22 22:32

เสียใจด้วยนะคะพี่แนน เนยตอนนี้ก็เลี้ยงหมาอยู่เหมือนกัน อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย เศร้าจริงๆ ค่ะ ยังไงก็ขอให้บราวนี่ย์ไปสู่สุขตินะคะ ถ้าถึงเวลาเนยคงต้องเศร้ามากแน่ๆ
T_Tเสียใจด้วนะแนนจัง

มีเกิดต้องมีดับ...ขอให้ไปสู่สุขตินะจ้ะบราวนี่ย์...
สงสารบราวนี่ย์ เรื่องแบบนี้สักวันมันก็ต้องเกิดไม่ช้าก็เร็ว แต่ถ้าเป็นพายคงไม่อยากให้มันเกิดเร็วแบบนี้หรอก TT

ขอให้บราวนี่ย์ไปสู่สุขคตินะ

อินเนะอย่าเศร้าเลยนะ เดี๋ยวพายจะพาคานาตะไปให้กอด//ฮา

#7 By Piekai on 2010-07-22 13:15

เสียใจด้วยนะ เก็บน้องบราวนี่ไว้ในความทรงจำตลอดไป

เราก็เพิ่งเสียแฮมๆไปก่อนน้องบราวนี่วันนึง

#6 By {T4tsUk1} on 2010-07-22 11:42

..เสียใจเรื่องน้องบราวนี่ด้วยนะคะ แนนซัง
แนนซังไม่เห็นแก่ตัวหรอกค่ะ ที่จะร้องไห้ ไม่อยากให้มันจากไปเพราะว่าแนนซังรักแล้วก็ห่วงน้องบราวนี่มากนี่คะ

ขอให้น้องบราวนี่หลับให้สบายนะคะ เค้าคงมีความสุขมากแล้วค่ะที่ได้อยู่กับแนนซัง มีเจ้าของที่รักเค้ามากขนาดนี้
พยายามเข้านะคะแนนซัง สู้ๆตอนนี้ให้ดีที่สุดนะคะ

#5 By •AmaNe• (125.27.28.166) on 2010-07-22 07:56

มาร่วมแสดงความเสียใจด้วยนะคะ น้องเค้าไปสบายแล้ว ขอให้น้องไปสู่สุขติ มินเองก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาเยอะเหมือนกัน
ทุกวันนี้ทุกครั้งที่ทำบุญไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก ก็อุทิศส่วนกุศลให้น้องๆ ที่เคยเลี้ยงทุกคน(เอ๊ยตัว)ด้วย
ผลบุญใดที่พี่มินเคยทำ พี่ก็ขออุทิศให้น้องบราวน์นี่ให้ไปสู่สุขคติด้วยนะคะ
สู้ๆค่ะ

#4 By min (116.58.231.242) on 2010-07-22 00:14

สู้ๆนะคะแนนซัง
บราวนีย์น่ารักจริงๆ
เลี้ยงแล้วมันผูกผันจริงๆคะ
เป็นเหมือนกับสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งเลย
ขอให้บราวนี่หลับให้สบาย มีความสุขมากๆนะ

*บราวนี่ตัดขนเกรียนเหมือนซูกัสตอนนี้เลยคะ
สงสารเห็นมันท่าทางร้อนเลยต้องพาไปตัด sad smile

#3 By iFON on 2010-07-22 00:08

ขอแสดงความเสียใจด้วยคะ น้องแนน ถึงแม้ว่าคนเราจะรู้จักคำว่า "มีพบก็ต้องมีจาก ชีวิตไมจีรัง" แต่ว่าการที่ได้มาพบเจอความผูกพันย่อมมีการจะเสียใจเป็นเรื่องธรรมดาคะ แม้ว่าเราไม่อาจเรียกเอาสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วกลับคืนมาได้ แต่การที่ได้พบกับเขาถือว่าเรามีวาสนาต่อเขา ถ้าเราเก็บความทรงจำของเขาเอาไว้ เขาก็ยังอยู่กับเราตลอดไปคะ
เสียใจด้วยนะคะ อ่านแล้วเศร้าจัง น้องบราวนีย์ก็ออกจะน่ารักมากแท้ๆ
อยู่มาได้ตั้ง 6 ปีด้วย แต่ยังไงก็ขอบราวนีย์ให้ได้ไปสู่สุขตินะคะ
เลี้ยงหมาอยู่เหมือนกันค่ะ เข้าใจเลยว่าผูกพันขนาดไหนค่ะ ถึงเวลาถ้ามันต้องจากเราไปจริงๆก็คง....ไม่อยากคิดเลยค่ะ

#1 By ziaziany☆* on 2010-07-21 23:46

Twitter




Pixiv